Scarlett O'Hara na Złotym Popołudniu!

Złote Popołudnie zbliżało się wielkimi krokami, a ja ciągle nie miałam stroju. Mijał dzień za dniem, a krynolina jaką miałam zamiar uszyć dotąd nie powstała. W końcu w piątek, dzień przed wydarzeniem, około godziny 16-stej stwierdziłam, że w sumie przydałoby się mieć coś nowego. Materiał był już zakupiony, wykrój zrobiony, brakowało tylko czasu. Dla chcącego nic trudnego, więc jakoś razem z Eleonorą i moją mamą cudem uszyłyśmy suknię w 12 godzin. Voila!

Na Złote Popołudnie pojechałyśmy zamówionym już autobusem. Impreza odbyła się w Pałacu w Śmiłowicach - niezwykle uroczym zakątku, które miałam przyjemność zobaczyć już wcześniej. Po przyjechaniu postanowiłyśmy się przebrać i zacząć się bawić!

Część czasu spędziłyśmy po prostu spacerując, zdarzyło nam się jednak piknikować oraz odwiedzić orientalny namiot. Następnie nastąpił pokaz mody Krynoliny, pokaz mody wybranych ludzi ze zlotu, wybór najelegantszego dżentelmena i pokaz tańców Szkoły Tańca Jane Austen! Potem, przebrałyśmy się w stroje wieczorowe i wyruszyłyśmy na bal! Po zatańczeniu odbyło się przedstawienie, a potem z żalem musiałyśmy opuścić to wspaniałe miejsce.

Moja suknia inspirowana była...niczym. Tak naprawdę została zrobiona w takim pośpiechu, że sam fakt przyszycia ozdób graniczył z cudem. Jedyne czym się mogłam inspirować to fakt, że chodziłam w wieczorowej sukni w ciągu dnia jak Scarlett O'Hara! Co za faux pas!

Śliczny pałac oraz Ela z jej siostrą :)

Razem z Vorago Rerum i Porcelaną 

Moja fryzura zrobiona przez Eleonorę przetrwała cały dzień!

Grupowe zdjęcie - stoję gdzieś na balkonie :D

Pokaz Krynoliny - nie wiem kto zrobił to zdjęcie, ale uwielbiam ten kadr!

Mrożące krew w żyłach przedstawienie...

Dziękuję wszystkim za świetną zabawę i czekam z niecierpliwością na kolejną edycję! :D

II Zlot w Ojcowie

Brightsand, 31 sierpnia 1825 roku

Mój drogi,

Powóz mój stoi na samym środku szerokiej ścieżyny, do połowy zatopiony gęstym błotem. Jako, iż nic na to poradzić nie zdołam, a jestem niezwykle zmęczona postanowiłam zatrzymać się w pobliskim zajeździe (wiem, że serce twe truchleje na samo to słowo, ale uwierz mi, że gospoda jest miejscem naprawdę miłym, a zresztą część panien przebywa tu ze mną, upraszam Cię więc o zachowanie spokoju) i by się czymś zająć napisać do Ciebie. Wybacz mi proszę, jeśli relacja moja wydawać się może trochę niezrozumiała, jednak o tej porze nie zdolna jestem napisać jej lepiej.

Otóż do Brightsand dojechałyśmy trochę spóźnione, gdyż konie musiały po drodze odpocząć (a jak wiesz nie stać mnie na lepsze, a przynajmniej nie w tej chwili). Mimo tego zadowolona byłam ujrzawszy kilka panien z Damskiego Towarzystwa Literackiego, które zawzięcie haftowały na ławce przed domostwem. Panna Constance Highpole wskazała mi mój uroczy pokój - zakątek, w którym spędziłam następne trzy dni.

Ja wyglądająca z okna z mojego pokoju :)

Kiedy reszta gości do nas dołączyła udałyśmy się wszystkie na wspólny obiad, a po nim (mam nadzieję, że nie zanudzam Cię, mój drogi, lecz konieczne jest dla mnie opisanie wszelakich szczegółów) zgromadziłyśmy się w ogrodzie, koło altanki. Tam, po oficjalnym przywitaniu, nastąpił występ panny Elizabeth Rosingten - osóbki o doprawdy niezwykłym głosie! Obawiam się tylko, że podczas jej występu zbudziliśmy całą służbę! Potem odbyliśmy zabawę doprawdy absurdalną (już widzę jak kręcisz głową na samą myśl), a dokładniej - zabawę w żywe obrazy! W kilkuosobowych grupach odtwarzaliśmy wylosowane przez nas szkice, ja sama nawet zmuszona byłam odegrać rolę wody pożyczając od panny Elizabeth jej błękitną pelerynę. Nie martw się, już po tym udałyśmy się do naszych pokoi, by zażyć zasłużonego odpoczynku.

Poranek wzbudził we mnie pewien niepokój, gdyż pogoda, wcześniej słoneczna, w ciągu nocy znacznie się ochłodziła. Spokojne śniadanie, przy którym okazję miałam przeczytać kolejny numer"La Book de Visage", zostało w pewnym momencie drastycznie przerwane - panna Prudence Ophelia Danford, która opuściła salę chwilę wcześniej, wróciła niezwykle blada i wydała mi się zaniepokojoną. Obawy moje okazały się jak najbardziej słuszne, gdyż po chwili wyjaśniła nam ona, że dostała list od mężczyzny w czarnej opończy, którego dłonie"wydały jej się niezmiernie zimne". Kiedy nikt nie odezwał się na wyczytane nazwisko, panna Danford ośmieliła się otworzyć list i przeczytać jego pełną grozy treść - dreszczem przejmuje mnie sama myśl o tym! Nieznana nam dama podpisana jako A, zagroziła jakiemuś dżentelmenowi, że skończy ze swym żywotem! Modlę się ciągle, by była to pomyłka i by list nie dotyczył żadnej z nas! Lecz skąd możemy wiedzieć jakie tajemnice kryje dusza każdej z panien obecnych w tej sali? Nie chcę Cię jednak zanadto przestraszyć, pozwól więc, że opowiem co zdarzyło się później.

Po śniadaniu wyruszyłyśmy wszystkie do lasu, by stamtąd obrać najkrótszą drogę do zamku znajdującego się na wzgórzu. Roztaczał się stamtąd niezwykły widok na skały - chwilę spędziłyśmy po prostu się nim zachwycając. Następnie po krótkim spacerze wróciłyśmy tą samą drogą do naszego domostwa i po obiedzie rozłożyłyśmy nasze piknikowe wiktuały na trawie nieopodal. Większość czasu spędziłam szkicując i chociaż rysunki moje uważam zazwyczaj za niezadowalające, te akurat znajduję całkiem przyzwoitymi. Następnie pewni dżentelmeni przybyli, byśmy pobrać mogły u nich naukę tańca. Po paru godzinach zaprzestałyśmy tejże nauki i wróciłyśmy do pokojów, by przebrać się w stroje wieczorowe. 

Po niezwykłej kolacji (której nie powstydziłaby się nawet pani Smith, wierz mi!) nadszedł czas na bal oczekiwany przez nas ze zniecierpliwieniem. Ach, bawiłam się naprawdę wspaniale, niestety zmuszona byłam opuścić parę tańców by udać się razem z paroma pannami przećwiczyć przedstawienie. Dziwisz się, czytając to, ale uwierzyć mi musisz, że naprawdę zagrałam w amatorskim teatrzyku! Oczywiście wyczynów moich na scenie, nie ośmielę się nawet porównywać do tego co wyprawiała odtwórczyni głównej roli, która zgodziła się zagrać Wielebnego St.Bones!

Niedzielny poranek spędziłyśmy w samych halkach i chociaż wydawać Ci to może rzeczą niezmiernie przerażającą, pozwól, że wyjaśnię Ci powód - otóż na zlocie tamtego roku suknie nasze nie zdążyły obeschnąć i znalazłyśmy się w dokładnie takiej samej sytuacji. W ramach więc pewnego rodzaju powspominania postanowiłyśmy w tym roku spożyć śniadanie również w bieliźnie. Następne parę godzin spędziłyśmy spacerując beztrosko na brzegu lasu i szkicując siebie nawzajem. Potem, mój drogi, spakowana już wsiadłam do dorożki, która jak już wiesz stoi chwilowo na drodze. 

Ja, Chopinianna i panna Elźbieta

Obawiam się, że wysłać ten list będę mogła dopiero przyjechawszy do domu (a patrząc na chwilową dość burzliwą pogodę, nie zdarzy się to naprędce). Mam nadzieję, że zdrowie Ci dopisuje i, że niedługo wrócisz od ciotki z Londynu! Nie mogę już doczekać się, by Cię zobaczyć! Au revoir!

III Piknik w Pszczynie - Belle epoque

Jakiś czas temu odbyła się kolejna edycja pikniku w Pszczynie - tym razem epoka w jaką się przebieraliśmy to był koniec XIX wieku i początek XX. Mogliśmy przenieść się w czasy gibson girls i klimaty "Pikniku pod Wiszącą Skałą".

Dzień zaczął się od nerwowego spoglądania na zegarek i szukania autobusu. Dojazd jednak odbył się bez przeszkód i razem z Eleonorą, Porcelaną, Maqdą i Justyną dotarłyśmy do Pszczyny. Po spotkaniu części Krynoliny w toalecie na dworcu wszystkie wyszłyśmy przebrane i gotowe na piknik.

Pikniku dokładnie opisywać nie będę, mam nadzieję,że zdjęcia zrobią to lepiej - dodam tylko, że był on naprawdę przyjemny, chociaż pogoda była bardzo ciepła. Co prawda burza wygoniła nas w środku pikniku do kawiarni w mieście, ale po kilkunastu minutach wróciliśmy na miejsce.

Parę słów o moim stroju - inspirowałam się kadrem z Ani z Zielonego Wzgórza, gdzie nosiła taki komplet jako nauczycielka. Mój strój składał się z spódnicy uszytej przez Eleonorę Amalię, kamizelki znalezionego w second-handzie (faux pas!) i koszuli.

Ada i ja

Ada, Marylou i ja

Mój strój "Ani"

zdjęcia pochodzą ze strony Krynoliny na facebooku

To tyle ;) Mam nadzieję, że piknik za rok będzie równie udany! :D

Zlot w Krakowie - czyli meeega długi post

 PIERWSZY DZIEŃ

Zlot w Krakowie rozpoczął się o godzinie 11 w sobotę. Na spotkanie przybyło 8 osób, bo resztę zatrzymał spóźniony pociąg. Oczywiście nie mieliśmy na sobie jeszcze kostiumów - do muzeum prawdopodobnie by nas nie wpuścili.

Zanim jeszcze opowiem o tym co się tam działo wypiszę uczestników. Z Krynoliny przybyła: Fobmróweczka, Porcelana, Eleonora Amalia, Ms.Nelly i ja. Oprócz tego pojawiły się: Fanturia, Dorfi, siostra Ms.Nelly - Agata, gość z Łodzi - Ada i sympatyk Krynoliny przy okazji związany ze Szkołą Tańca Jane Austen - Ania.

Dotarcie do muzeum nie było tak łatwe jak się zdawało. Każdy z nas przyniósł coś do jedzenia i picia, dlatego mieliśmy mnóstwo bagaży. Jakoś jednak weszłyśmy do Muzeum Narodowego w Krakowie i zakupiłyśmy bilety na stałe wystawy. Potem odniosłyśmy bagaże i ruszyłyśmy do Galerii Rzemiosła Artystycznego.

Od lewej: Ania, z tyłu Fobmróweczka i Ada

Od lewej: Porcelana, Eleonora Amalia, Fanturia i Dorfi

Wystroje były piękne!

Opakowanie na muszki

Parawan

Suknia ślubna

W końcu wyszłyśmy. Przebranie się w toalecie zajęło trochę czasu - tym bardziej tym którzy mieli niezliczoną ilość halek, krynolin i gorsetów pod spodem. Kiedy jednak byłyśmy już przed Muzeum - poczułyśmy jak gorąco było...ale cóż poradzić! Zapowiadali temperaturę nawet do 36 stopni.

Ania, Agata, Ms.Nelly, Fobmróweczka i Dorota

Zdjęcie grupowe, od lewej: Eleonora Amalia, Dorfi, Nelly, Porcelana, Fanturia, Agata, Fobmróweczka, Ada, ja i Ania

Patrząc na to zdjęcie to wyglądam na dosyć mocno opaloną co kłóci się z moim poprzednim postem o zachowaniu bladej cery w latach 20. :D
 
Oczywiście nie obyło się bez ciekawskich ludzi. Kiedy podążałyśmy do Parku Jordana, podbiegła do nas pani z pewnego magazynu i powiedziała, że chciałaby napisać o nas artykuł. Zdziwione wzięłyśmy wizytówkę i poszłyśmy na piknik.

Na pikniku również podchodzili do nas różni ludzie. Mała dziewczynka, która zapytała: "A, przepraszam skąd mają panie takie piękne suknie?", zaciekawiony pan z Wiednia, robotnicy którzy chcieli zrobić sobie z nami zdjęcie i starsze panie, które chwaliły ogół całej tej sprawy.

Spotkaliśmy się z czterema członkami Szkoły Tańca Jane Austen. Nauczyli nas oni później tańca (którego nazwy niestety nie pamiętam).

Smaczne babeczki Porcelany

Agata i Nelly w XVII-wiecznej sukni

Porcelana i Ada

Szkoła Tańca Jane Austen

Game of Graces

Fanturia z jej piękną suknią i godną pozazdroszczenia budką

Zdjęcie grupowe

Jak widać na zdjęciu znaczną przewagę miała regencja :)

I parę zdjęć które zostały wykonane przez Dorfi:

Zdjęcia ze wspólnego tańca:

Pod koniec pierwszego dnia miała miejsce przejażdżka białą dorożką uwieczniona na filmie, który pokażemy później. Następnie rozstaliśmy się i w doskonałych humorach wróciliśmy do domów.

DRUGI DZIEŃ

Zanim przejdę do zlotu dodam parę zdjęć które prywatnie zrobiłyśmy u nas (u mnie i Eleonory) w domu razem z Fobmróweczką i Porcelaną.

Niemal tak długi jak ten post warkocz Porcelany :)

I efekt końcowy - regencyjny kok zrobiony przez Fobmróweczkę

Domowe zapinanie sukienek

Przejdźmy do zlotu. Tym razem wystylizowałam się na lata 40. Spotkałyśmy się tradycyjnie na Rynku. Ale zanim to nastąpiło... przeżyłyśmy istny atak paparazzi. Pięćdziesiąt osób z hiszpańskiej wycieczki robiło nam zdjęcia i pozowało z nami opóźniając nasze przybycie na czas...

Kiedy już wszystkie się zebrałyśmy, ruszyłyśmy do Ogrodu Botanicznego.

Ja i Agata

Wachlowanie w ogrodzie

Wspólne zdjęcie :D

Dziewczyny XX wieku: Agata, ja i Nelly

Członkowie Krynoliny :)

I parę fotek mojego stroju i fryzury. Jestem bardzo wdzięczna Fobmróweczce za to co zrobiła z moimi włosami!

Następnie ruszyłyśmy w stronę Domu Mehoffera. Wystrój i cały ten dom podbił moje serce...

Jak widać nie tylko mnie się podobało :D

Pod koniec zlotu osiadłyśmy w kawiarence przy Domu Mehoffera, miłym i klimatycznym miejscu. Zamówiłyśmy lemoniadę, naraz oglądając książkę Dorfi o Regency House Party.

Muszę się jeszcze pochwalić, że jestem na nagłówku na blogu Fobmróweczki ;)

Jeszcze raz dziękuje wam za wspólnie spędzony czas! Mam nadzieję, że takich zlotów odbędzie się więcej i, że będą w takiej samej miłej atmosferze!