W tym poście chcę wam przedstawić film z Marilyn Monroe "Pół żartem, pół serio". Zapewne większość z was już go oglądała - takich klasyków się nie pomija :D Postanowiłam jednak napisać wam o moich wrażeniach po trzecim jego oglądnięciu...
Film został on nakręcony w 1959, ale bohaterowie są ustylizowani na lata 20. Akcja dzieje się w 1929 roku. Zresztą widać po sukienkach, że talia jest nisko, a cała ekranizacja specjalnie czarno-biała.
Film jest komedią. Nieraz oglądając go zaśmiewałam się głośno, przez co pytano mnie dlaczego. Jest tam też nutka romantyczności i grozy, ale widać, że reżyser chciał przede wszystkich rozbawić publiczność. Czym? Oczywiście, przekomicznymi rolami Tomy'ego Curtisa i Jacka Lemmona.
Nie chcę dawać niepotrzebnych spoilerów w tym poście - nie będę więc opowiadać całej fabuły filmu. Muszę jednak przyznać, że ta pozornie mała komedyjka ma pewną siłę przyciągania, gdyż oglądnęłam ją już trzeci raz.
Pokażę wam jednak ostatni fragment według mnie najśmieszniejszy moment. Ponieważ "Dafne" udawała, że chce wyjść za bogatego milionera ten nie wierzy w jej wymówki. Kiedy ona wyjawia mu, że JEST MĘŻCZYZNĄ...oto co się dzieje:
Nie jest to jedna z najważniejszych roli Marilyn, zresztą zagrała ona, po prostu "platynową blondynkę" według niektórych, słabo. Ja, jednak uważam, że ten film jest jednym z jej najlepszych. Pokazała tam, po prostu swoją naturę no i talent zarówno aktorski jak i piosenkarski.
Nie można też pominąć znanej piosenki Marilyn "I wanna be loved by you". Nie wiem jak wy, ale ja sama znam jej piosenki na pamięć i jak na razie udało mi się tylko raz w życiu trafić na jej nieznany utwór :D
A wy jakie odnieśliście wrażenie po obejrzeniu? Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, to serdecznie was do tego zachęcam!
